حق برخورداری از سلامت مناسب یکی از ارکان حقوق بشر است که در اسناد بین‌المللی متعددی مورد تأکید قرار گرفته است. سند «میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی» در ماده ۱۲، حق بر برخورداری از بالاترین استاندارد ممکن سلامت جسمی و روانی را برای همه افراد به رسمیت می‌شناسد. این حق نه‌تنها شامل درمان بیماری‌ها، بلکه پیشگیری از آن‌ها از طریق ابزارهایی همچون واکسیناسیون نیز می‌شود. دولت‌ها موظف‌اند از طریق طراحی سیاست‌های عادلانه، منابع مالی کافی و حمایت از گروه‌های آسیب‌پذیر، به تحقق عملی این حق کمک کنند. در این راستا، سازمان بهداشت جهانی نیز بر این نکته تأکید کرده است که کشورهای عضو باید به‌طور مشترک به ترویج دسترسی عادلانه به خدمات بهداشتی، به‌ویژه واکسیناسیون، اهتمام ورزند. این امر به‌ویژه در شرایط بحران‌های جهانی همچون پاندمی کووید-۱۹ اهمیت می‌یابد که نیاز به همکاری‌های جهانی و به اشتراک‌گذاری منابع بهداشتی ضروری است. ایمن‌سازی یکی از مؤثرترین ابزارهای بهداشت عمومی در پیشگیری از بیماری‌های واگیردار است. با این حال، توزیع ناعادلانه واکسن‌ها در سطح جهانی، به‌ویژه در دوران همه‌گیری کووید-۱۹، نابرابری‌های ساختاری در نظام سلامت بین کشورهای توسعه‌یافته و در حال توسعه را برجسته کرد. این شکاف، به‌ویژه در دسترسی به واکسن، نه تنها تهدیدی برای سلامت عمومی است، بلکه چالشی جدی برای اصول بنیادین حقوق بشر، از جمله حق بر سلامت، عدم تبعیض و برابری محسوب می‌شود. این نوشتار با تمرکز بر کشورهای در حال توسعه، به تحلیل سیاست‌های تبعیض‌آمیز در حوزه واکسیناسیون از منظر حقوق بشر می‌پردازد. 

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...