مفهوم آتانازی (Euthanasia) باتوجه‌به ابعاد اخلاقی، حقوقی، پزشکی و مذهبی آن، از پیچیده‌ترین مسائل پیش روی حقوق بشر محسوب می‌‌شود. مسائلی مانند دسترسی به فناوری‌های پزشکی مدرن برای طولانی کردن عمر بشر؛ میراث قوانین تاریخی چالش‌برانگیز که عموماً آتانازی را رد می‌کنند؛ پدیده افزایش جمعیت سالمندان و تعداد قابل‌توجه افراد مبتلا به بیماری‌های ناتوان‌کننده (مانند ایدز)؛ قوانین حقوقی موجود که این مفهوم را به چالش می‌کشند و تأثیر نهادهای مذهبی که حیات را مقدس می‌دانند و پایان‌دادن عمدی به زندگی را نقض باورهای دینی و حتی دخالت در امور الهی قلمداد می‌کنند، بررسی اتانازی به‌عنوان مفهومی چالش‌‌برانگیز را بااهمیت جلوه می‌‌دهد. بحث درباره‌ آتانازی به دوران باستان بازمی‌گردد. اصطلاح آتانازی از واژه‌های یونانی «eu» (خوب) و «Thanatos» (مرگ) گرفته شده است. یونانیان باستان بیماری سخت و طاقت‌فرسا را دلیلی موجه برای درخواست مجوز خودکشی برای خود از دولت می‌دانستند. در این راستا اندیشمندی چون سقراط، درد و رنج ناشی از بیماری را دلیل کافی برای ادامه حیات نمی‌دانست و معتقد بود افراد مبتلا به بیماری‌های لاعلاج جسمی یا فساد روحی باید آزاد گذاشته شوند تا بمیرند یا زندگی خود را پایان دهند.

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...