بر اساس مواد ۱ و ۲ منشور سازمان ملل متحد، کشورها موظف به حفظ صلح و امنیت بین‌المللی، توسعه روابط دوستانه بین ملت‌ها و ارتقای همکاری در حل مشکلات بین‌المللی هستند. علاوه بر این، مطابق اصول راهنمای کار سازمان ملل متحد، مانند برابری حاکمیت همه کشورهای عضو، ممنوعیت استفاده از زور به جز در دفاع از خود یا با مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحد و تعهد به حل‌وفصل مسالمت‌آمیز اختلافات، دولت‌ها باید به حاکمیت یکدیگر احترام بگذارند و از توسل به خشونت پرهیز کنند، اما علی‌رغم این قوانین و سایر قواعد بین‌المللی، برخی دولت‌ها همواره به واسطه اغراض سیاسی و ایدئولوژیک خود درصدد آسیب به دیگر بازیگران برآمده و مبادرت به زیر پا گذاشتن این اصول می‌کنند؛ امری که نقض فاحش ممنوعیت‌های توسل یک‌جانبه به ‌زور و احترام به حاکمیت کشورها محسوب می‌شود. در این‌ بین، یکی از برجسته‌ترین اقدامات ثروت گرفته در طی دهه‌های اخیر جهت نادیده‌انگاری این اصول، حمله به تأسیسات هسته‌ای کشورها بوده که یکی از عمیق‌ترین و فاجعه‌آمیزترین تهدیدات برای امنیت جهانی محیط‌زیست و انسان محسوب می شود. اگرچه در این راستا نگرانی اصلی حول ازدست‌رفتن فوری جان انسان‌ها و زیرساخت‌ها می‌چرخد، پیامدهای بلندمدت و مهم زیست‌محیطی به علت انتشار عمدی یا تصادفی مواد رادیواکتیو ناشی از درگیری‌ها، گسترده و غیرقابل‌جبران است که می‌توان به این مهم از طریق نگاه به رخدادهای گذشته پی برد و از آن‌ها درس گرفت.

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...