نظام حقوقی بین‌المللی معاصر بر مجموعه‌ای از قواعد و نهادها استوار است که هدف آنها محدودکردن توسل دولت‌ها به نیروی نظامی، حمایت از جمعیت غیرنظامی در جریان مخاصمات و ایجاد سازوکارهایی برای پاسخ‌گویی در برابر نقض‌های جدی حقوق بین‌الملل است. ممنوعیت توسل به زور در ماده ۲(۴) منشور ملل متحد، قواعد حاکم بر دفاع مشروع، اصول حقوق بین‌الملل بشردوستانه و سازوکارهای مسئولیت بین‌المللی دولت‌ها و مسئولیت کیفری افراد، بخش‌هایی از این چارچوب را تشکیل می‌دهند. بااین‌حال، مخاصمات معاصر بار دیگر این پرسش را مطرح کرده‌اند که این قواعد تا چه اندازه قادرند در برابر قدرت سیاسی و نظامی دولت‌های قدرتمند کارکرد محدودکننده خود را حفظ کنند. جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران نیز از این منظر، افزون بر مسئله مشروعیت توسل به زور، پرسش‌هایی درباره نحوه اجرای اصول تفکیک، تناسب و احتیاط، حمایت از زیرساخت‌های غیرنظامی، آثار بلندمدت حملات بر سلامت عمومی و حدود پاسخ‌گویی در برابر اقدامات دولت‌های قدرتمند ایجاد کرده است. در همین راستا، گفت‌وگو با پروفسور ماتیانگای سیرلیف، صاحب کرسی ناتان پاتز و استاد تمام حقوق دانشگاه مریلند و سردبیر اجرایی مؤسسه Just Security، مجموعه‌ای از این مسائل را از منظر حقوق بین‌الملل، حقوق بشردوستانه، حقوق سلامت عمومی و ساختارهای قدرت در نظم بین‌المللی بررسی می‌کند. بحث از تمایز میان حقوق توسل به زور و حقوق بین‌الملل بشردوستانه و ارزیابی مشروعیت جنگ آغاز می‌شود و سپس به تأثیر نابرابری قدرت بر اجرای حقوق بین‌الملل، حملات به مراکز درمانی و زیرساخت‌های سلامت، آثار بازتابی و بلندمدت جنگ، حمله به زیرساخت‌های حیاتی و مفهوم تاب‌آوری اجتماعی می‌پردازد. تهدیدهای مقامات سیاسی علیه زیرساخت‌های غیرنظامی، مسئله اهداف دارای کاربرد دوگانه، مسیرهای پاسخ‌گویی از مسئولیت دولت تا صلاحیت جهانی و دادگاه‌های مردمی، نقش روایت‌های امنیتی در غیرانسانی‌سازی جمعیت غیرنظامی و در نهایت بحران گسترده‌تر نظم بین‌المللی مبتنی بر قواعد از دیگر محورهای این مصاحبه است.

 

برای مطالعه متن کامل این مصاحبه به اینجا مراجعه کنید...