در عصری که بحران‌های چندلایه، بنیان‌های همکاری جهانی را تهدید می‌کند، دیپلماسی دیگر نمی‌تواند صرفاً به مبادلات سیاسی محدود بماند. در این میان، دیپلماسی فرهنگی و علمی به‌مثابه ابزارهای قدرت نرم، پتانسیل بی‌بدیلی برای ایجاد اعتماد، حل منازعات و بسترسازی برای همکاری‌های پایدار دارند. سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) با مأموریت بنیادین «دفاع از صلح در اذهان زنان و مردان»، عرصه‌ای کلیدی برای پیاده‌سازی این رویکرد است. فلسفه تأسیس یونسکو که پس از دو جنگ جهانی شکل گرفت، بر این باور استوار است که صلح پایدار، فراتر از توافق‌های سیاسی و اقتصادی، ریشه‌ در تفاهم و همبستگی فکری و اخلاقی بشریت دارد. در همین راستا، گفت‌وگو با دکتر مصطفی دولتیار، دیپلمات باسابقه و رئیس‌دفتر وزارت امور خارجه در اصفهان، فرصت مهمی برای بررسی نسبت میان دیپلماسی فرهنگی، جایگاه یونسکو و تحولات ژئوپلیتیک معاصر فراهم می‌کند. آنچه این گفت‌وگو را ارزشمند می‌سازد، تلفیق نگاه ساختاری به‌نظام بین‌الملل با تجربیات میدانی و عملیاتی دستگاه دیپلماسی است. با اتکا به بیش از سه دهه تجربه در عرصه دیپلماسی و نمایندگی ایران در نهادهایی مانند سازمان ملل متحد، این مصاحبه بر سه محور محدودیت‌های ساختاری نهادهای جهانی، هیدروپلیتیک به‌مثابه عرصه آزمون همکاری و تقابل توسعه با حفظ میراث‌فرهنگی استوار است.

 

برای مطالعه متن کامل مصاحبه، می‌توانید به اینجا مراجعه کنید...