بحث درباره جنایات استعمار فرانسه در الجزایر و دیگر مستعمرات پیشین این کشور، پس از تصویب قانون ۲۳ فوریه ۲۰۰۵ توسط پارلمان فرانسه بار دیگر زنده شد؛ به‌ویژه به دلیل ماده چهارم آن که از «نقش مثبت حضور فرانسه در ورای دریاها، به‌ویژه در شمال آفریقا» سخن می‌گفت. این ادعا ما را بر آن می‌دارد تا بر «استعمار مثبت» مورد ادعای فرانسه تامل کنیم؛ از رهگذر بررسی واقعیات تاریخی و آثار سیاست استعماری آن در الجزایر، با ارجاع به اعلامیه حقوق انسان و شهروند فرانسه مصوب ۱۷۸۹ که همان پارلمان ملی فرانسه صادر کرده بود و بعدها قانونی را برای ستایش از استعمار تصویب کرد. ادعای فرانسه در احترام و تقدیس حقوق بشر، بر پایه اعلامیه حقوق انسان و شهروند ۱۷۸۹، تا چه حد با واقعیت جنایاتی که این کشور در دوران اشغال الجزایر مرتکب شد، سازگار است؟ هدف این مطالعه آشکار ساختن چهره واقعی استعمار فرانسه است؛ استعمارگری که با ادعای «رسالت تمدنی»، در عمل سیاستی مبتنی بر شکنجه، کشتار و نابودی سیستماتیک را پیش برد. این رفتارها نمایانگر نابرابری ذاتی میان ملت‌های اروپایی و دیگر ملت‌ها در منطق تفکر غربی است. 

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...