بر پایه ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر (۱۹۴۸) و ماده ۱۱ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (۱۹۶۶)، دسترسی به غذا یک حق بنیادین بشر است که باید بدون تبعیض و به‌گونه‌ای پایدار تضمین شود. در این چارچوب، امنیت غذایی نه صرفاً هدفی توسعه‌ای، بلکه یکی از ابعاد جدایی‌ناپذیر کرامت انسانی به شمار می‌آید. پیوند امنیت غذایی و حقوق بشر، پیوندی بنیادی و ناگسستنی است. گرسنگی، در جهان معاصر، بیشتر از آنکه محصول کمبود منابع طبیعی باشد، نشان‌دهنده شکست نظام‌های سیاسی، اقتصادی و حقوقی است. تحقق حق بر غذا مستلزم عبور از رویکردهای صرفاً فنی یا اقتصادی و پذیرش این حق به عنوان یک الزام حقوق بشری و اخلاقی برای دولت‌ها و جامعه بین‌المللی است. تا زمانی که سیاست‌های ناعادلانه‌ تجارت، تحریم‌های یکجانبه، تبعیض ساختاری و غفلت از تغییرات اقلیمی ادامه داشته باشد، بحران‌های غذایی نه تنها تکرار، بلکه تشدید خواهند شد. 

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...