در عصر حاضر، با وجود جوامع مدرن و فناوری‌های پیشرفته، بشریت همچنان با یکی از بنیادی‌ترین تناقضات وجودی خود دست‌وپنجه نرم می‌کند: جهانی که در آن آب به‌عنوان مایعی حیات‌بخش، هم‌زمان نماد فراوانی/کمیابی، توسعه/محرومیت و همکاری/ درگیری شده است. اگرچه آب به‌عنوان حق مسلم هر انسان و سنگ بنای محیط‌زیست سالم به رسمیت شناخته شده است، اما دستیابی عادلانه و پایدار به آن به یکی از پیچیده‌ترین چالش‌های عصر حاضر تبدیل گشته است. این چالش در تقاطع چندین بحران بزرگ جهانی از تغییرات اقلیمی و فروپاشی اکوسیستم‌ها تا نابرابری‌های ساختاری و سیاست‌های توزیع ناعادلانه قرار دارد و میلیاردها انسان را در سراسر کره زمین به طور مستقیم تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. از این منظر، مسئله آب تنها یک چالش فنی یا زیست‌محیطی نیست، بلکه به حقیقتی مربوط به تعهدات اخلاقی، چارچوب‌های حقوقی و آرمان‌های عدالت‌جویانه جامعه جهانی بدل شده است. براین‌اساس، آب یک ضرورت زیستی است و حق دسترسی به آب در سطح بین‌المللی به‌عنوان یک حق بشری اعلام شده است. بااین‌حال، دسترسی به آب کافی با کیفیت مطلوب، توسط فضای اکولوژیکی موجود یا محدودیت‌های دسترسی به آب تعیین می‌شود. در شرایط کنونی، به دلیل مصرف مداوم و بحران‏‌های آب‏‌و‏هوایی، دسترسی به آب دچار اختلال شده و نگرانی‏‌هایی را در زمینه حقوق و زندگی انسان‏‌ها ایجاد کرده است. به‌این‌ترتیب، این موضوع بسیار پیچیده و یک مسئله توزیعی محسوب می‏شود که در مقابل مفهوم توسعه پایدار قرار می‌گیرد؛ جایی که منافع فراملی و بین‌نسلی در سطح جهان مطرح می‌شود.

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...