دکتر طاهری در ابتدای سخنان خود، بر اهمیت بنیادین مفهوم آینده تأکید ورزیدند و آن را عنصری پویا و همواره شگفت‌انگیز توصیف کردند که ذهن انسان را به تفکر، برنامه‌ریزی و حتی خیال‌پردازی فرامی‌خواند. ایشان آینده‌پژوهی را نه صرفاً یک حوزه تخصصی دانشگاهی، بلکه یک مسئولیت اجتماعی دانستند؛ مسئولیتی که ایجاب می‌کند متخصصان با نگاهی کلان و تحلیلی، نیازهای آتی جامعه را شناسایی کرده و دانش خود را در این زمینه با دیگران به اشتراک بگذارند. دکتر طاهری برای درک بهتر جایگاه و ضرورت هوشمندسازی در عصر حاضر، به ریشه‌های تاریخی تمدن بشری و شکل‌گیری نخستین شهرها بازگشتند. ایشان با ارجاع به تحول بنیادین انقلاب نوسنگی، یعنی گذار از زندگی شکار و کوچ‌نشینی به یکجا نشینی و کشاورزی، این دوره را نقطه عطفی در تاریخ بشر دانستند. سپس تأکید کردند که پیوند فناوری با تمدن از دیرباز وجود داشته است؛ به‌طوری‌که گاه فناوری از علم پیشی می‌گرفت، مانند استفاده بشر اولیه از چرخ بدون درک علمی هندسه آن. انگیزه اصلی این نوآوری‌ها، نیازهای معیشتی و اجتماعی بوده است. رشد تدریجی جمعیت بشر از دوران باستان تا قرن هجدهم، ناگهان با وقوع انقلاب صنعتی، شتابی بی‌سابقه گرفت. فناوری‌هایی چون موتور بخار، برق و پزشکی مدرن، نرخ مرگ‌ومیر را کاهش داده و طول عمر را افزایش دادند که این امر منجر به رشد سریع شهرها و افزایش تراکم شهری شد. در برآیند این نشست، بر ضرورت گذار از نگاه صرفاً فناورانه و مدگرایانه به شهر، به‌سوی الگویی کل‌نگر و چندبعدی تأکید شد؛ الگویی که در آن فناوری در خدمت انسان، فرهنگ، عدالت و پایداری قرار گیرد. تحقق چنین مدلی مستلزم انقلاب ذهنی و بازتعریف نقش شهر در نسبت با کرامت انسانی، زیست‌بوم و عدالت اجتماعی است؛ مدلی که نه‌تنها به مدیریت بهینه منابع، بلکه به خلق شهرهای زیست‌پذیر، معنادار و آینده‌نگر برای نسل‌های آینده خواهد انجامید.

 

گزارش کامل نشست را در اینجا بخوانید...