این نوشتار «نارکو-جهاد» را نه به‌عنوان پیوندی تصادفی میان قاچاق مواد مخدر و خشونت شبه‌نظامی، بلکه به‌مثابه یک نظم پایدار اقتصادی–ایدئولوژیک تحلیل می‌کند که در بستر فقر ساختاری، ضعف حکمرانی و منازعه مزمن در افغانستان و پاکستان شکل گرفته است. کاهش کشت تریاک در افغانستان، به‌جای تضعیف این اقتصاد، به تغییر الگو و گسترش تولید مواد مخدر صنعتی انجامیده و منابع مالی جدیدی برای گروه‌های مسلح فراهم کرده است. این اقتصاد زیرزمینی از مسیرهای مرزی به عمق جامعه پاکستان نفوذ کرده و هم‌زمان شورش مسلحانه، بازار مصرف داخلی و شبکه‌های پول‌شویی را تغذیه می‌کند. ناکامی رویکردهای صرفاً امنیتی نشان می‌دهد که سرکوب، بدون مداخله در معیشت و ساختارهای اقتصادی، تنها مسیرهای قاچاق را جابه‌جا می‌کند. متن استدلال می‌کند که عادی‌سازی جرم به‌عنوان راه بقا، هسته تداوم نارکو-جهاد است و گسستن این چرخه مستلزم بازتعریف سیاست مواد مخدر در چارچوب توسعه، تنظیم‌گری اقتصادی و بازسازی اعتماد به حکمرانی است، نه تشدید مداوم منازعه.

 

برای مطالعه متن کامل این یادداشت، به اینجا مراجعه کنید...